تبلیغات
مرکز فوریت های پزشکی شهرستان دهلران - اجزای خدمات پیش بیمارستانی
مرکز فوریت های پزشکی شهرستان دهلران
هر فوریت یک زندگی...
"و من احیاها فکانما احیا الناس جمیعا":هر کس نفسی را حیات بخشد(از مرگ نجات دهد)مثل آن است که همه مردم را حیات بخشیده است."قران کریم سوره مائده آیه 32"

بازدید : مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 1 دی 1389
                                                                                          

برای ارائه بهتر خدمات پیش بیمارستانی باید اجزای زیر فراهم گردند:

1- پرسنل آموزش دیده EMS :
پرسنل سیستم پیش بیمارستانی چهار گروه اصلی را شامل می‌شوند:

الف ـ تكنیسین‌های پیش بیمارستانی (EMT)
ب – سرپرست درمانی (Medical directors)
ج- پرسنل دیس‌پچ (مركز هدایت رادیویی)
د- رانندگان آمبولانس‌ها

الف ـ تكنیسین‌های پیش بیمارستانی (EMT) : به‌طور كلی آموزش تكنیسین‌ها در چهار سطح ارائه می‌شود:
1- First responder یا اولین پاسخ‌دهنده‌ها (FR): این افراد كسانی هستند كه پیش از دیگران در صحنه حادثه حاضر می‌شوند و در واقع پرسنل آمبولانس نیستند. به عبارت بهتر این افراد فقط تا رسیدن تكنیسین‌ها و آمبولانس‌ها، اقدامات درمانی پایه را بر بالین بیماران آغاز می‌كنند. از جمله این افراد می‌توان آتش‌نشان‌ها، پلیس‌ها، پرسنل فرودگاه‌ها و ایستگاه‌های قطار و ... را نام برد كه در بسیاری از سیستم‌های پیش بیمارستانی با ارائه آموزش به این افراد از خدمات اولیه آن‌ها سود می‌برند. مهارت‌هایی كه یك FR باید آموزش دیده باشد عبارتند از: اقدامات پایه احیا (BLS)، استفاده از دستگاه AED، مانورهای حفظ راه هوایی، بی حركت سازی نخاع گردنی و كنترل خونریزی خارجی. مدت آموزش ابتدایی در این افراد 40 ساعت و سپس 16 تا 36 ساعت بازآموزی خواهد بود.
2- تكنیسین پیش بیمارستانی پایه (EMT-Basic) :
این افراد پایین‌ترین رده پرسنل آمبولانس هستند. این افراد حدود 110 ساعت آموزش ابتدایی و 72 ساعت بازآموزی هر 2 سال یك بار خواهند داشت. در طی این آموزش‌ها پرسنل EMT-B علاوه بركسب مهارت در BLS، با روش استفاده از AED، مانورهای راه هوایی، بی حركت سازی نخاع و كنترل خونریزی، روش فیكس كردن موقت شكستگی‌ها، دور كردن بیمار از صحنه حادثه، اصول تریاژ و ارزیابی صحنه، حمل‌ونقل ایمن بیمار و همچنین استفاده از داروهای خود فرد (قرص TNG، اسپری‌ها یا بكارگیری اپی‌نفرین در انافیلاكسی) آشنا هستند. در برخی برنامه‌های آموزشی EMT-B استفاده از روش‌های پیشرفته‌های حفظ راه هوایی مانند LMA یا combitube هم آموزش داده می‌شود.

3- تكنیسین پیش بیمارستانی رده میانی (EMT-Intermediate) :
این افراد در رده بالاتری از تكنیسین ها هستند كه به مدت 300 تا 400 ساعت آموزش ابتدایی و مهارت‌های بالینی را می‌گذرانند و علاوه بر مهارت‌های تكنیسین نوع B ، قادرند از بیمار راه وریدی بگیرند،
اصواصاول تفسیر نوار قلبی
اصول تفسیر نوار قلبی را می دانند، دفیبریلاسیون دستی انجام دهند، برخی دارو‌های احیا را تجویز كنند و از روش‌های پیشرفته حفظ راه هوایی (مثل LMA) استفاده كنند. در برخی برنامه‌های آموزش این تكنیسین‌ها، لوله‌گذاری تراشه نیز آموزش داده می‌شود. استفاده این افراد در مناطقی كه دسترسی به امكانات درمانی قدری مشكل تر و دورتر است مناسب‌تر می‌باشد.

4- تكنیسین پیش بیمارستانی پیشرفته یا پارامدیك (EMT-Paramedic) :
این افراد كامل‌ترین آموزش EMS را گذرانده‌اند و گاهی از بین پزشكان یا كارشناسان پرستاری برای طی این دوره برگزیده می‌شوند. آموزش اولیه این‌ها حدود 1000 تا 1200 ساعت علمی و تئوری و همچنین بازآموزی به مدت 72 ساعت در سال خواهند داشت. این افراد علاوه بر مهارت‌های گروه‌های قبلی، با دیس ریتمی‌های قلبی كاملاً آشنا هستند، روش دكمپرسیون در پنوموتوراكس فشارنده را می‌دانند، آناتومی و فیزیولوژی و معاینه را به خوبی می‌دانند و حتی استفاده از كریكوتیروتومی سوزنی و جراحی را می‌شناسند. از Pace خارجی قلب استفاده می‌كنند و روش صحیح تجویز بسیاری از داروها را می‌دانند.

برنامه‌های آموزشی تمام تكنیسین‌های پیش بیمارستانی شامل هشت بخش اصلی است كه در سطوح مختلف جهت دوره های متفاوت ارائه می شود:
بخش 1- كلیات (شامل آناتومی، ارزیابی و كنترل صحنه، برخورد با همراهان بیمار و...)
بخش 2- كنترل راه هوایی
بخش 3- ارزیابی بیمار
بخش 4- اورژانس‌های طبی، رفتاری و زنان و زایمان
بخش 5- تروما
بخش 6- شیرخواران و كودكان
بخش 7- اعمال جراحی كوچك و پروسیجرها
بخش 8- راه هوایی پیشرفته (انتخابی)
جهت كسب اطلاعات بیشتر در این خصوص می‌توانید به مجموعه كتاب‌های BRADY و همچنین آدرس‌های اینترنتی زیر مراجعه نمایید:

http://www.the-aaa.org American Ambulance Association
<!-- m -->http://www.acep.org<!-- m --> American College of Emergency Physicians
<!-- m -->http://www.cdc.gov<!-- m --> Centers for Disease Control and Prevention
<!-- http://www.caas.org<!-- m --> Commission on Accreditation of Ambulance Services
<!-- m -->http://www.ems-c.org<!-- m --> Maternal and Child Health Bureau. EMS-C
<!-- m -->http://www.naemse.org<!-- m --> National Association of EMS Educators
<!-- m -->http://www.naemsp.org<!-- m --> National Association of EMS Physicians


ب ـ سرپرست درمانی (Medical directors)

این افراد معمولاً از بین پزشكان علاقمند و با تجربه درخصوص ارائه خدمات پیش بیمارستانی برگزیده می‌شوند. این فرد مسؤول تیم EMS و هدایت كننده ایشان در صحنه حادثه است. كنترل تیم در صحنه حادثه عموماً به دو روش صورت می‌گیرد:
الف ـ روش غیرمستقیم (Off line) ب ـ روش مستقیم (On line)
الف ـ در روش غیرمستقیم، پزشك مسؤول با برگزاری كلاس‌های آموزشی، تهیه پروتكل‌ها و دستورالعمل‌ها و نهایتاً با تهیه فرم‌های ارزشیابی به كنترل و هدایت تكنیسین‌ها می‌پردازد. تهیه دستورالعمل‌ها یكی از مهم‌ترین وظایف پزشك مسؤول EMS است و باید مرتب این دستورالعمل‌ها به روز شده و با تهیه بازخورد از پرسنل، نقاط قوت و ضعف این دستورالعمل‌ها بررسی و رفع شوند. در این روش مسؤولیت آموزش اولیه و بازآموزی پرسنل همگی برعهده پزشك سرپرست تیم خواهد بود.
ب ـ در روش مستقیم، كه می‌تواند متمركز (یك مركز اصلی جهت كنترل تمام تیم‌های EMS) یا غیرمتمركز (هر محله، منطقه یا بیمارستان تیم EMS خود را هدایت می‌كند) باشد، پزشك سرپرست تیم EMS به‌طور حضوری (حضور در صحنه)، تلفنی یا رادیویی (بی‌سیم) با پرسنل EMS در ارتباط است و براساس اطلاعات صحنه حادثه، دستورات مقتضی را صادر می‌نماید. در این روش تصمیم‌گیری در برخی اوقات با دیدگاه پزشكی كامل‌تری انجام می‌شود ولی گاه به علت شرایط صحنه، ضیق وقت، حمل‌ونقل بیمار و قطع ارتباط، مسایل اخلاقی و... پرسنل قادر به ارتباط كامل با مسؤول تیم نیستند و در این شرایط كار مشكل می‌شود. به عبارت بهتر هر روش نواقص و مزایای خاص خود را دارد كه باید توسط مسؤول برنامه‌ریزی EMS روش صحیح یا مجموعه‌ای از هر دو به‌كار برده شود.

2- سیستم‌ ارتباطی مناسب و طراحی مراكز ارتباطات (dispatch)

در طراحی سیستم پیش بیمارستانی باید وسایل ارتباطی مناسب برای تمامی خدمت گیرندگان (مردم) EMS و همچنین تمامی پرسنل EMS با خود و مركز ارتباطات مهیا گردد. به‌منظور دسترسی همگانی به خدمت EMS علاوه بر آموزش مردم باید شماره تلفن‌هایی برای ارتباط سریع و راحت در دسترس همگان قرار گیرد. به‌طور مثال در كشور ما شماره 115، در آمریكا و عربستان وكانادا 911، درانگلستان 999 و در استرالیا 000 شماره‌های اورژانس بیمارستانی هستند. در برخی كشورها با استفاده از تجهیزات caller ID به محض تماس مردم با این شماره‌ها، منطقه حادثه و... نیز به‌طور خودكار مشخص می‌شود.
پرسنل مركز ارتباطات باید به مسایل پزشكی و نحوه كنترل بیماری‌ها به‌صورت غیرمستقیم احاطه كامل داشته باشند. همچنین باید دستورالعمل‌های مراقبت تلفنی را به خوبی بشناسند و در مكالمه تلفنی با همراهان بیمار با كسب اطلاعات مناسب توان ارائه پیشنهادات درمانی مناسب به آنان را داشته باشند. وظایف پرسنل مركز ارتباطات (EM dispatcher) عبارت است از: 1- جمع‌آوری صحیح اطلاعات از تماس گیرنده 2- ارائه توصیه‌های درمانی مناسب و عملی به فرد تماس گیرنده قبل از ورود تیم EMS و 3- هدایت صحیح تیم EMS به صحنه حادثه و انتخاب تیم مناسب در سیستم‌های تك منظوره. در عین حال پرسنل EMS باید امكان ارتباط مستقیم و غیرمستقیم با مراكز درمانی و مركز ارتباطات را داشته باشند.
ارتباطات رادیویی بین آمبولانس‌ها و مركز ارتباطات باید به‌گونه‌ای طراحی شود كه با سایر ارتباطات رادیویی و امواج تداخل نداشته باشد. همین مسأله موجب ایجاد محدودیت‌های استفاده از این روش ارتباطی خواهد شد و فقط باید به موارد ضروری محدود گردد. كانال‌هایی كه به‌طور معمول در EMS به‌كار می‌روند عبارتند از:
امواج VHF با فركانس حدود 170 مگاهرتز، UHF با فركانس حدود 460 مگاهرتز و كانال های دیجیتال با فركانس 800 مگاهرتز كه شایع ترین فركانس مورد استفاده می‌باشد. در شهرها به علت تداخل فراوان امواج از سیستم Trunking استفاده می‌كنند، یعنی كانال ارتباطی توسط یك پردازشگر دسته‌بندی می‌شود و عده زیادی كاربر از یك پهنای خاص فركانس برای ارتباط رادیویی استفاده می‌كنند ولی استفاده از این سیستم هزینه‌بر است و باید در موارد خاص خود به‌كار برده شود. روش دیگر ارتباط بی‌سیم، استفاده از تلفن‌های همراه (cellular phone) است كه با توجه به هزینه كمتر مناسب است ولی ممكن است در همه نقاط آنتن‌دهی مناسب، میسر نباشد.
یك راه ارتباطی جدیدتر بین مركز ارتباطات و آمبولانس ها استفاده از سیستم كنترل وضعیت (GPS) است كه آمبولانس‌ها در مناطق خاص و پرحادثه مستقرند و اطلاعات مربوط به آن‌ها از طریق ماهواره‌ها در اختیار مركز ارتباطات است و در هر لحظه امكان هدایت آمبولانس ها به نقطه حادثه وجود دارد.
نكته مهم در بحث ارتباطات جمعی استفاده به جا و منطقی از خدمات EMS توسط مردم است كه باید به كمك آموزش همگانی مردم را به استفاده به جا از این خدمات در حین بحران‌ها و حالات تهدید كننده حیات تشویق نمود. باید به تمام افراد جامعه كمك‌های اولیه را آموزش داد و فواید داشتن EMS قوی و فعال را برای مردم بیان كرد.

3- وسایل انتقال بیمار (آمبولانس زمینی، هوایی و...)

از جمله وظایف سیستم‌های مهیا كننده خدمات EMS، تهیه تجهیزات ضروری برای حمل‌ونقل بیمار است. شایع‌‍‌ترین وسیله مورد استفاده، آمبولانس‌های زمینی است. در واقع این وسایل نقلیه به‌منظور حمل ایمن بیمار همراه با حفاظت راه هوایی و تنفس طراحی شده‌اند و در سه سطح امكانات و تجهیزاتی ارائه خدمت می‌نمایند:

الف ـ تیپ Standard truck یا تیپ I
در این نوع آمبولانس، اتاقك حمل بیمار از فضای راننده مجزا است و معمولاً دارای تجهیزات BLS است.
پرسنل حاضر در این تیپ آمبولانس عموماً EMT-B هستند.

تصویر


ب ـ تیپ دو (Standard Van-Type) :
كه اتاقك حمل بیمار با راننده مرتبط است.

تصویر


ج ـ تیپ سه (Van chassis with modular box) :
آمبولانس با شاسی ون كه باز هم اتاقك حمل بیمار مجزای از اتاق راننده است و دارای تجهیزات كامل مانیتورینگ و ALS است و پرسنل حاضر در آن عموماً EMT-P هستند.

تصویر


آمبولانس‌ها باید حتماً دارای چراغ گردان و سیرن (آژیر) باشند و راننده موظف است فقط در شرایط ضروری و حین حمل بیمار از این وسایل استفاده كند. نصب نقش ستاره حیات روی بدنه آمبولانس ضروری است ولی طراحی سایر آرم‌ها و... براساس شرایط و قوانین كشوری و منطقه‌ای صورت می‌گیرد.
تجهیزات موجود در آمبولانس‌ها در گذشته بیشترشامل وسایل احیا و كنترل زخم و خونریزی بوده‌اند ولی امروزه میزان این تجهیزات رو به افزایش است. تجهیزات داخل كابین آمبولانس (كه براساس نوع آمبولانس ممكن است متغیر باشند) عبارتند از:
1- روشنایی كافی در تمام كابین بیمار
2- خروجی برق 110 ولت جهت تجهیزات پزشكی
3- وسایل ساكشن (ثابت و متحرك)
4- سیستم اكسیژن رسانی به بیمار (ثابت و متحرك)
5- بگ، آمبو و ماسك (در اندازه‌های مختلف)
6- انواع air way، وسایل پیشرفته راه هوایی (LMA ، Combitube و لوله تراشه در اندازه‌های مختلف)
7- دستگاه دفیبریلاتور یا AED
8- برخی داروها (مانند ASA، محلول قند خوراكی، اسپری سالبوتامول، آمپول اپی‌نفرین، قرص TNG، شاركول فعال و در موارد پیشرفته داروهای CPR و RSI)
9- لارنگوسكوپ
10- فورسپس McGill
11- استایلتstylet
12- وسایل تعبیه راه وریدی (آنژیوكت و ست انفوزیون و ...)
13- وسایل برقراری كریكوتیروتومی سوزنی و جراحی
14- وسایل بی حركت سازی نخاع (كه بسیار ضروری هستند) مانند:
كولارگردنی، كیسه شن یا حوله، KED (جایگزین short back board)، تخته پشتی بلند (long back board) وبرانكاردهای مخصوص از نوع Scoop و spider strap
KED
تصویر
SCOOP STRETCHER
تصویر
SPIDER STRAP
تصویر


15- برانكارد چرخدار (Wheeled cot)

تصویر


16- آتل‌های كشنده اندام تحتانی (Hare و Sager)

Hare
تصویر
sager
تصویر

17- شلوار ضدشوك (MAST) كه باید حداكثر تا فشار 104 میلی‌متر جیوه پر شود و استفاده از آن در مسافت‌های كوتاه توصیه نمی‌شود. از این وسیله به هیچ عنوان در بیمار دچار ادم ریه استفاده نكنید و در موارد زیر كاربرد آن منع نسبی دارد: حاملگی، جسم خارجی فرو رفته در اندام، بیرون ریختن احشای شكم و آسیب‌‍‌های دیافراگم و توراكس.

تصویر

18- وسایل زخم‌بندی و پانسمان
19- دستگاه فشارسنج
20- گوشی پزشكی
21- ترمومتر
22- قیچی (برای بریدن لباس و...)
23- وسایل كمپرس گرم و سرد
24- نرمال سالین برای شستشوی زخم
25- چراغ قوه
26- پتوی بیمار و بالش
27- كیسه برای جمع آوری استفراغ
28- كیت زایمان
29- پالس اكسی‌متر
30- گلوكومتر
31- عینك محافظ چشم در برابر ترشحات و...
32- ماسك صورت
33- گان و دستكش معاینه كه باید مقاوم باشند
34- محلول ضدعفونی كننده دست‌ها
35- كپسول اطفای حریق
رانندگان آمبولانس نیز باید مهارت لازم در رانندگی و همچنین قابلیت به كارگیری وسایل مختلف در وسیله نقلیه را داشته باشند و با احاطه كامل به راه‌های منطقه، توانایی رساندن هرچه سریع‌تر بیمار به مراكز درمانی را داشته باشند. همچنین وظیفه حفاظت از آمبولانس و سلامت فنی آن به عهده راننده آمبولانس می باشد.

4- مراكز درمانی سطح سوم :

هر سیستم EMS باید مراكز درمانی دارای كامل ترین امكانات تشخیصی و درمانی (دارای مراقبت‌های بحرانی) منطقه خود را بشناسد و بیمار را در صورت لزوم بدون فوت وقت به آن مراكز منتقل نماید. شایع‌ترین موارد این چنین عبارتند از: تروما، مراقبت ویژه، حاملگی پرخطر، سوختگی، ترومای نخاع و موارد نیازمند PCI اورژانس

5- حمایت سیاسی و اقتصادی مناسب:

برای ارتقای كیفیت خدمات EMS حمایت مناسب مالی و سیاسی از EMS ضروری است. پلیس و ... باید همكاری نزدیك با پرسنل EMS خصوصاً در صحنه حادثه و در حین انتقال بیماران داشته باشند.

6- دسترسی همگانی:
علاوه بر تسهیل ارتباط همگانی با EMS ، باید خدمات EMS حتی الامكان رایگان باشد و افراد نگران هزینه های انتقال بیمار خود نباشند.

7- انتقال به مراكز درمانی مناسب و ارتباط مناسب با بیمارستان ها:
باید مراكز تعریف شده جهت ارجاع بیماران از طریق EMS وجود داشته باشند و مركز فوق پیش از ورود آمبولانس تمامی اطلاعات ضروری درخصوص بیمار و نوع حادثه را دریافت كرده باشد. مراكز درمانی و سیستم EMS باید درخصوص تبادل اطلاعات مربوط به نتایج درمان بیماران همكاری مناسبی داشته باشند تا در جهت ارتقای كیفیت خدمات، بستر لازم مهیا شود.
8- ثبت استاندارد اطلاعات
تمامی اطلاعات پیش بیمارستانی باید با یك روش استاندارد ثبت شود. بهتر است flow sheet هایی موجود باشد و به جای پر كردن با علامت زدن تكمیل گردد تا در زمان صرفه‌جویی شود. حداقل اطلاعات ضروری فرم‌ها عبارتند از: اطلاعات تروما، شدت حادثه، ایست قلبی و... تا در نهایت بتوان به ارزیابی خدمات و نتایج درمانی پرداخت.

9- ارزیابی و بازنگری مستقل:

به كمك بررسی موارد فرم‌ها و ارتباط با مراكز درمانی

10- آمادگی در مواقع بحران (disaster) :

سیستم پیش بیمارستانی جزیی از سیستم پاسخگویی در حوادث غیرمترقبه است و باید پرسنل و تجهیزات آماده در این خصوص همواره در دسترس باشند و در همراهی با ستاد بحران منطقه در صورت لزوم وارد صحنه حادثه شوند.

11- امور تحقیقاتی در حیطه پیش بیمارستانی:
تمامی سیستم‌های EMS باید علاوه بر تمامی وظایف فوق برای ارتقای كیفیت خدمات درمانی خود، پروژه‌های تحقیقاتی مرتبط را طراحی و اجرا نمایند.


ارسال توسط مصطفی عباسی
آخرین مطالب
آرشیو مطالب
صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
لینک دوستان

تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به مرکز فوریت های پزشکی شهرستان دهلران می باشد.