تبلیغات
مرکز فوریت های پزشکی شهرستان دهلران - اورژانس پیش بیمارستانی : مراقبت‌های درمانی پیش بیمارستانی
مرکز فوریت های پزشکی شهرستان دهلران
هر فوریت یک زندگی...
"و من احیاها فکانما احیا الناس جمیعا":هر کس نفسی را حیات بخشد(از مرگ نجات دهد)مثل آن است که همه مردم را حیات بخشیده است."قران کریم سوره مائده آیه 32"

(وب سایت امیر سالاری)

مراقبت‌های درمانی پیش بیمارستانی
عمده فعالیت‌های درمانی در حیطه پیش بیمارستانی به وضعیت‌های تهدید كننده حیات محدود می‌شود:

1- مراقبت‌‌های قلبی
:
در سال 1966 در ایرلند اولین بار آقای پانتریج توصیه كرد كه وسایل احیای قلبی خصوصاً دفیبریلاتور بربالین بیمار حاضر شود تا اقدامات احیا هرچه سریعتر آغاز گردد. این مسأله باعث شد كه نسبت عملیات احیای موفق تا 20 درصد افزایش یابد. در حال حاضر دستگاه AED طراحی و ساخته شده است كه فقط به 2 تا 4 ساعت آموزش برای بكارگیری مناسب نیاز دارد. با كاربری این دستگاه توسط افراد FR شانس موفقیت در عملیات احیا تا 50 درصد قابل افزایش خواهد بود. امروزه پرسنل EMS در بسیاری از كشورها، قابلیت تفسیر نوار قلبی را دارند و قادرند تا با یافتن بیماران مناسب جهت انجام PCI اورژانس، فرد را در كوتاه‌ترین زمان به مراكز مربوطه ارجاع دهند.
در مناطقی كه امكانات بیمارستانی در فواصل دور قرار دارند برخی پرسنل EMS با آموزش مناسب قادرند در صورت لزوم، حتی از داروهای ترومبولیتیك استفاده نمایند و در دیس ریتمی‌ها از آمیودارون استفاده كنند. به‌عبارت دیگر، اساس برخورد در بیماران قلبی، آغازهرچه سریع‌تر درمان از لحظه ورود بر بالین بیمار می‌باشد.

2- مراقبت در تروما:
برخلاف بیمار قلبی، اساس اقدامات پیش بیمارستانی در تروما، انتقال هر چه سریع تر و ایمن‌تر بیمار به مراكز تروماست. اكثر مراجع، شروع درمان در صحنه حادثه را مناسب نمی‌دانند و فقط اقدامات حمایتی از جمله حفاظت از راه هوایی، بی حركت‌سازی ستون فقرات و مایع درمانی محدود را ضروری تلقی می‌كنند. حتی انتوباسیون و انجام RSI در بیمار ترومایی توسط EMS كم عارضه نیست و حتی‌الامكان باید از انجام آن خودداری شود. در مورد بی‌حركت سازی نخاع باید به نكات زیر توجه كرد:

به محض حضور بر بالین بیمار باید بی‌حركتی سر با دست صورت گیرد و علاوه بر حفظ راه هوایی، با كمك كولار گردن و تخته پشتی بلند یا كوتاه و استفاده از حوله یا كیسه شن و نوار، سرو گردن را ثابت كرد. اگر بیمار روی تخته پشتی بلند منتقل شده است باید با نوارهای پهن بدن را روی آن فیكس كرد تا در حین انتقال كمترین آسیب به وی وارد شود. حداكثر مدت مجاز برای تثبیت بیمار روی تخته بلند، 2 ساعت می‌باشد. در صورت شكستگی فك تحتانی و ترومای بافت نرم گردن بهتر است از collar استفاده نشود.

روش های تثبیت نخاع در صحنه حادثه:
1- بیمار دچار تروما در حالت نشسته روی صندلی داخل اتومبیل و تنفس و گردش خون مناسب:
الف ـ ابتدا كولار گردنی را برای بیمار برقرار كنید.
ب ـ سپس تخته پشتی كوتاه یا ترجیحاً KED را برای او فیكس نمایید.
ج ـ بیمار را از داخل اتومبیل خارج و  روی تخته پشتی بلند منتقل نمایید.
2- بیمار دچار تروما درحالت نشسته روی صندلی داخل اتومبیل ولی در وضعیت بحرانی از نظر علایم حیاتی یا در معرض خطر آتش‌سوزی، انفجار و... :
الف ـ سریع كولار گردنی را برای بیمار برقرار كنید.
ب ـ بیمار را از اتومبیل خارج و روی زمین قرار دهید.
ج ـ با روش غلتاندن (log roll) او را روی تخته پشتی بلند منتقل كنید.
3- اگر بیمار درحال راه رفتن است ولی از درد گردن شكایت دارد درحالت ایستاده، پس از نصب كولار، تخته پشتی بلند را در پشت او قرار داده او را به آن ببندید و سپس با تخته پشتی روی زمین بخوابانید.
4- اگر بیمار روی زمین دراز كشیده است ابتدا كولار را برای او فیكس كنید سپس با انجام log roll تخته پشتی بلند آماده را زیر او بلغزانید و او را بر روی تخته فیكس كنید.

3- مراقبت تنفسی:
در موارد خطر انسداد راه هوایی و ایست قلبی، باید سیستم EMS به سرعت و حداكثر توان وارد عمل شود. انجام انواع مانورهای راه هوایی، به كارگیری انواع air way، تهویه با ماسك و آمبوبگ، استفاده از راه‌های هوایی پیشرفته مانند LMA و Combitube و نهایتاً انتوباسیون وحتی RSI (با كمك داروهای پارالیزان) از اجزای ضروری و ثابت برنامه‌های مختلف آموزش EMS هستند. همچنین استفاده از اسپری‌های ضدآسم در دستور كار پرسنل EMS حتی در سطوح پایین آموزشی قرار دارد. تقریباً تمامی رده‌های EMS، نحوه استفاده از اپی‌نفرین در آنافیلاكسی را می‌دانند و رده‌های پارامدیك به راحتی بیمار دچار كاهش هوشیاری را با تجویز دكستروز، اكسیژن و نالوكسان كنترل می‌كنند. همچنین اكثر این افراد نحوه برخورد با حمله تشنج را می‌دانند.

4- مراقبت‌های كودكان:
از آنجایی كه 5 تا 10 درصد بیماران سیستم پیش بیمارستانی را كودكان تشكیل می‌دهند و از سویی خدمات مورد نیاز آن‌ها با بزرگسالان متفاوت است، نیاز است كه دوره‌های خاص آموزشی برای برخورد با این گروه سنی، جهت پرسنل EMS طراحی شود. شایع ترین اورژانس‌‌های اطفال عبارتند از: تروما، دیسترس تنفسی و تشنج.

انتقال بین بیمارستانی
گاه به علت شرایط خاص نیاز است كه بیمار از یك مركز درمانی به مركز دیگر انتقال یابد. این شرایط عبارتند از: ترجیح بیمار، فقدان امكانات تشخیصی و درمانی یا نیاز به سیستم‌های درمانی خاص در موارد خاص (مثلاً انتقال بیمار AMI به مراكز دارای PCI اورژانس). برای انتقال بین بیمارستانی ایمن و كم عارضه باید علاوه بر انجام اقدامات اولیه و اورژانس و تثبیت وضعیت بیمار، پس از بررسی دقیق نسبت سود و زیان انتقال بیمار و هماهنگی كامل با خود بیمار و همراهان وی، امكانات لازم برای انتقال را فراهم نمود و پس از اخذ پذیرش از مركز درمانی مقصد و با هماهنگی كامل پزشك مقصد، بیمار به همراه تیم درمانی مشخص و دستورات لازم در حین انتقال و همچنین خلاصه‌ای از اقدامات انجام شده، به مركز دیگر منتقل شود. به مجموع اقدامات فوق به‌طور خلاصه لفظ EMTALA اطلاق می‌شود.
(Emergency Treatment and Active Labor Act)



طبقه بندی: اقدامات درمانی اورژانسی، 
ارسال توسط مصطفی عباسی
آخرین مطالب
آرشیو مطالب
صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
لینک دوستان

تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به مرکز فوریت های پزشکی شهرستان دهلران می باشد.